بهار آید...

ز باغ اى باغبان ما را همى بوى بهار آيد

كليد باغ ما را ده كه فردا مان به كار آيد

                    ****

كليد باغ را فردا هزاران خواستار آيد

تو لختى صبر كن چندانكه قمرى بر چنار آيد

                    ****

چو اندر باغ تو بلبل به ديدار بهار آيد

تو را مهمان ناخوانده به روزى صد هزار آيد

                         ****

كنون گر گلبنى را پنج و شش گل در شمار آيد

چنان دانى كه هر كس را همى زو بوى يار آيد

                        ****

بهار امسال پندارى همى خوشتر ز پار آيد

از اين خوشتر شود فردا كه خسرو از شكار آيد

                         ****

بدين شايستگى جشنى بدين بايستگى روزى

ملك را در جهان هر روز جشنى باد و نوروزى

                      ****

كنون در زير هر گلبن قنينه در نماز آيد

نبيند كس كه از خنده دهان گل فراز آيد

                    ****

ز هر بادى كه برخيزد گلى با مى به راز آيد

به چشم عاشق از مى تا به مى عمرى دراز آيد

                        ****

به گوش آواز هر مرغى لطيف و طبع ساز آيد

به دست مى ز شادى هر زمان ما را جواز آيد

                      ****

هوا خوش گردد و بر كوه برف اندر گداز آيد

علمهاى بهارى از نشيبى بر فراز آيد

                     ****

كنون ما را بدان معشوق سيمين بر نياز آيد

به شادى عمر بگذاريم اگر معشوق باز آيد

                     ****

بدين شايستگى جشنى بدين بايستگى روزى

ملك را در جهان هر روز جشنى باد و نوروزى

 

ترجیع بند بهار اثر فرخی سیستانی

 

 

 

 

توجه:

با تو جه به ویژگی اشعار فرخی از هرگونه

تفسیر این شعر اکیدا خودداری شود.

آب و خاک

 

                   

... از پلکان هواپیما که پایین آمد و همین که پا 

روی آسفالت فرودگاه مهرآباد گذاشت ، دلش

می خواست دولا شود و زمین را ببوسد ، اما یک

لحظه تردید کرد ، شاید ترسید ، و فشار جمعیت

شتابانی که از پلکان هواپیما پایین می آمد تا

خودش را به اتوبوسی که در چند قدمی هواپیما

منتظر مسافرها بود برساند ، هلش داد به طرف

اتوبوس و بی اختیار رفت توی اتوبوس و اولین

میله ی دم در را چسبید تا نیفتد . تصمیم گرفت

همین که از اتوبوس پیاده شد زمین را ببوسد ،

اما همین که در چند قدمی در سالن فرودگاه از

اتوبوس پیاده شد ، فشار جمعیت هلش داد توی

سالن و فرصت این کار پیش نیامد و بی اختیار

رفت توی صف گذرنامه .

... و بعد از همه ی این معطلی ها ، وقتی که داشت

از وسط انبوه استقبال کنندگانی که منتظر مسافرهای

پروازهای بعدی بودند راه خودش را به زحمت باز

می کرد ، دیگر توی این فکر که زمین را ببوسد

نبود .

از کتاب " آب و خاک " اثر "جعفر مدرس صادقی "